Kobe μας λείπεις..

Ήταν 26 Ιανουαρίου του 2020. Μετά από παρακολούθηση ενός πολύ μίζερου ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ, γυρνούσα σπίτι. Μπήκα γοργά στον ηλεκτρικό και έκανα πάντα ότι κάνω όταν περιμένω για λίγο τον συρμό. Άνοιξα το κινητό και σε δευτερόλεπτα είχα μπει στα social media για να περάσει η ώρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως στις πρώτες-πρώτες ειδήσεις αναφερόταν πως ο Κόμπι Μπράιαντ είχε χάσει την ζωή του όταν τον ελικόπτερο που τον μετέφερε, έπεσε. Τα πόδια μου κόπηκαν και ίδρωσα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι διάβασα κάτι τέτοιο. Στο νου μου ο Κόμπι είναι από τους ανθρώπους που σου φαίνονται άτρωτοι. Ευχόμουν πραγματικά η είδηση που διάβασα να ήταν ένα ψέμα ή τα αμερικάνικα media να έχουν κάνει λάθος. 

Δυστυχώς δεν έγινε τίποτα από τα δύο. Ο αθλητής που μας μεγάλωσε στα ποδαράκια του από πιτσιρικάδες μέχρι και τώρα που τριανταρίζουμε, δεν ήταν πια ανάμεσα μας. Μαζί του στο ελικόπτερο ήταν 7 άνθρωποι ακόμη, ο πιλότος και η Τζίτζι, η μία του κόρη. Πραγματικά δεν χωνεύεται. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικρατεί πανικός, με εκατοντάδες αναφορές από το συμβάν να παρελαύνουν στις οθόνες μας. Όταν άνοιξε η πόρτα στο σπίτι μου, με περίμενε η μάνα μου καρτερικά, η οποία ενημερωμένη ήρθε και με πήρε αγκαλιά. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να κλαίει για κάποιον που δεν ήξερε. 

Πολλοί άνθρωποι μου είπαν σχολαστικά για το ότι  υπερβάλλεις όταν αντιδράς έτσι για έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις. Σήμερα έναν χρόνο μετά, έρχομαι να τους πω πως είχαν λάθος, διότι τότε δεν είχα την δύναμη να ασχοληθώ. Στις ζωές μας περνάνε πάρα πολλά άτομα και άνθρωποι. Κάποιοι καταφέρνουν να μας αγγίξουν ενώ κάποιοι άλλοι μας περνάνε στην τελική τελείως αδιάφοροι. Ο Κόμπι είχε τον τρόπο του και μας άγγιξε όλους και όχι μόνο με έναν τρόπους. Ένας αθλητής με όλη την σημασία της λέξης, που έδειχνε σε κάθε ευκαιρία του πόσο σημασία έχει να βάζουμε μεράκι και όρεξη στα πράγματα που αγαπάμε χωρίς δικαιολογίες. Ακόμα και τις στιγμές που τα πόδια του κατέρρεαν από την κούραση, αυτός δάγκωνε την φανέλα ή σκούπιζε τον ιδρώτα του και έτσι μαγικά έβρισκε δύναμη να εφορμά στο αντίπαλο καλάθι. 

Τον αγαπήσαμε από πολύ μικρά παιδιά, όταν δηλαδή ακόμα δεν ξέραμε τίποτα για το μπάσκετ. Η προσωπικότητα του όμως ξεπερνούσε τα όρια των ηλικιών, των τάξεων, του φύλου. Τον λάτρευαν σε κάθε γωνιά της γης. Είχε και φανατικούς εχθρούς, που πάντα παραδεχόντουσαν το μεγαλείο του. Ήταν ο άνθρωπος που με μύησε στο άθλημα της σπυριάρας. Να το αγαπάω και να με νοιάζει. Ακόμα θυμάμαι την εμμονή που είχαμε ως πιτσιρίκια μαζί του. Την τεράστια αφίσα του φίλου μου του Ζαννή στο δωμάτιο του, τις προσπάθειες μας να κάνουμε κάτι από αυτά που έκανε εκείνος με τόσο χαρακτηριστική ευκολία και τα πρώτα ξενύχτια κρυφά από τους γονείς μας για να δούμε λίγο από τον μαγεία του στην άλλη πλευρά τον Ατλαντικού. Την ώρα που έπαιζε με παίκτες που δεν γνωρίζαμε αλλά δεν μας ένοιαζε. Θα τους μαθαίναμε όμως χάρη σε αυτόν.

Για το ταλέντο του τι μπορείς να πεις πραγματικά. Ξεχώριζε από τους άλλους σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Η αρμονία στις κινήσεις του και η αίσθηση πως το κάθε τι που κάνει το πραγματοποιεί με τόσο ανετιλίκι. Ένα πραγματικό θηρίο μέσα στο παρκέ. Δεν ζήταγε και δεν έψαχνε δικαιολογίες. Προσπαθούσε να επιβληθεί στον αντίπαλο και έπαιζε με περίσσεια αυτοπεποίθηση. Είναι και το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζω από αυτόν. Δεν λογάριαζε τον αντίπαλο, δεν κοιτούσε το όνομα του στην πλάτη,  δεν τον ένοιαζε ποιος θα έμπαινε στο διάβα του. Είχε δουλέψει πολύ για να νικήσει και δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει την επικράτηση να του γλιστρήσει από τα χέρια. Ακόμα και οι μεγάλοι χάνουν πολλές φορές. Αυτό το ξέχναγε γρήγορα και επικεντρώνονταν στο πως να μην χάσει την επόμενη φορά. Πάντα πρώτος στην προπόνηση και πάντα τελευταίος να φύγει από αυτή.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις κάποιον προσωπικά για να σε εμπνέει να κάνεις πράγματα. Να σε μάθει να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες με αυτοπεποίθηση. Να σε διδάξει πως καλό είναι το ταλέντο αλλά πρέπει να συνδυάζεται πάντα με σκληρή δουλειά. Ο Κόμπι μας τα έδειχνε όλα αυτά κι ας τα έκανε με ασυνήθιστο τρόπο για κάποιους, φορτώνοντας με καλάθια τους αντιπάλους του. Πάντα χαμογελαστός , είχε τον τρόπο να σαγηνεύει με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του εντός και εκτός παρκέ. Άφησε το impact του στο άθλημα του μπάσκετ και το πήρε από εκεί που το άφησε ο Μάικλ Τζόρνταν και το πήγε σε άλλα μονοπάτια. Το έβαλε σε πολλά σπίτια και έκανε πιτσιρικάδες σαν εμένα να φτάνει μια τέτοια μέρα σαν την σημερινή και να δακρύζουν. Ο μύθος του όμως θα ζει για πάντα. 

Kobe μας λείπεις πολύ..

Σωκράτης Άμαντος

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s