Στο κλάμα του Εμμανουηλίδη μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας

Παρελθόν αποτελεί και η 16η αγωνιστική της Super League. Σε ένα διήμερο που γίνανε πραγματάκια θα μπορούσα να σχολιάσω πολλά γεγονότα  που προέκυψαν από τις αναμετρήσεις. Ειδικότερα δε για τον Ολυμπιακό που ξέρετε πως «ειδικευόμαστε» είχαμε μερικά ζητηματάκια που αξίζουν συζήτησης. Για το ποσό γάτα είναι ο Ματιέ Βαλμπουενά, για το αν ο Ελ Αραμπί είναι το καλύτερο σέντερ φορ που έχω δει με τα ματάκια μου και για το αν είναι καλό για τον Ολυμπιακό να κερδίζει με σβηστές μηχανές. Ελπίζω όλα αυτά να βρεθεί πολύτιμος χρόνος και να αναλυθούν εν καιρώ. 

Σήμερα θέλω να αφιερώσω μερικές αράδες για ένα άλλο περιστατικό  που πραγματικά συγκλόνισε τον κόσμο μου και φαντάζομαι είχε αυτή την επίδραση και σε άλλους  εκτός από μένα. Είχε μόλις τελειώσει η αναμέτρηση Παναθηναϊκός-Λάρισα και ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης σπεύδει στην κάμερα να κάνει δηλώσεις για το παιχνίδι και να μιλήσει και για το γκολ που πέτυχε με την λήξη σχεδόν του αγώνα. Είναι έκδηλο πως δυσκολεύεται. Κομπιάζει και οι λέξεις δεν του βγαίνουν με τίποτα. Εκεί ο Δημήτρης Τζουάνης, ο οποίος βρίσκεται στο ρεπορτάζ του ιδιωτικού καναλιού που καλύπτει το γεγονός, μας ενημερώνει ότι ο μικρός έχασε την μητέρα του τέτοιες μέρες πριν 4 χρόνια. Ο παίχτης του Παναθηναϊκού σπάει και αφήνεται στο έλεος των συναισθημάτων του. Τόσο απλά και ανθρώπινα. Στο κλάμα του όμως μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας. 

Πολλές φορές νιώθουμε να πιεζόμαστε σε σημείο που δεν αντέχουμε άλλο. Εκεί μπαίνει η ίδια η ζωή και απαιτήσεις εκείνης και των άλλων γύρω μας που περιμένουν όλοι μαζί να σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων. Προσπαθούμε και προσπαθούμε περισσότερο, ακόμα κι αν όλη αυτή η ατέρμονη διαδικασία μας κουράζει μας εξουθενώνει σωματικά και ψυχικά. Το αίσθημα της επιβίωσης και το να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας ή τους ανθρώπους που πιστεύουν σε εμάς, δεν μας αφήνει να ξαποστάσουμε ή να τα παρατήσουμε. Τη ώρα της δικαίωσης πάντα νιώθουμε την έκρηξη συναισθημάτων. Είμαι σίγουρος πως αυτά  ένιωσε χθες και  ο Εμμανουηλίδης και άφησε τον εαυτό του να λυτρωθεί έστω για ένα δίλεπτο. Μετά πάλι στον αγώνα και την πραγματικότητα του πρωταθλητισμού.

Ο  παίκτης ανήκει στην ταλαντούχα γενιά του 2000. Πριν καταλήξει στον Παναθηναϊκό, πέρασε δοκιμαστικά από όλες τις μεγάλες ομάδες και κόπηκε παντού και πάνω από μία φορά. Δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε κι άλλο. Παράλληλα, όπως καταλάβαμε ξεκάθαρα και χθες, αυτό το παιδί κυνηγούσε τα όνειρα του την ώρα που τα άτομα που είχε αφήσει πίσω στο σπίτι περνούσαν δύσκολα. Η μητέρα του όπως έγινε γνωστό πάλευε με τον καρκίνο για πολλά χρόνια και όλοι μπορούμε να φανταστούμε σε τι διαδικασία μπαίνει μια οικογένεια που περνάει κάτι τέτοιο. Την ίδια στιγμή έπρεπε να παραμείνει προσηλωμένος στον στόχο του και να μην παρεκκλίνει καθόλου από αυτόν, όντας μακριά από το σπίτι και με τις ανησυχίες του να χτυπάνε κόκκινο. Σε αυτό το σημείο μπορούμε να δούμε και εμείς τους εαυτούς μας. Που συνεχίσαμε να κυνηγάμε τα όνειρα μας ο καθένας, έχοντας πίσω γονείς που όσο δύσκολα κι περνάνε, τους νοιάζει μόνο να είμαστε καλά εμείς. Αυτά τα πράγματα δεν είναι δεδομένα και όσοι τα έχουμε πρέπει να εκτιμάμε κάθε μέρα και περισσότερο. Θα βρεθεί μια μέρα που αυτό το αίσθημα προστασίας δεν θα υπάρχει πια στην καθημερινότητα μας και θα βλαστημάμε την ώρα  και την στιγμή που δεν το εκτιμούσαμε όσο έπρεπε.

Το χθεσινό περιστατικό εκτός από αυτό δίνει και μερικά ακόμη μαθήματα. Αρχικά πως πρέπει να σεβόμαστε τον αντίπαλο. Πολλές φορές μας τυφλώνει το οπαδικό αίσθημα και μπορεί να έχουμε ακραίες αντιδράσεις που δεν χωράνε στον αθλητισμό. Αντιδράσεις που δεν έχουν θέση όχι μόνο σύμφωνα με το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας αλλά και γιατί πολλές φορές ξεχνάμε πως οι παίκτες δεν είναι μηχανές. Ακούνε, σκέφτονται, επεξεργάζονται και έχουν οικογένειες, σπίτια και ανθρώπους που αγαπάνε. Καλό θα ήταν λοιπόν όταν  νιώσουμε πως μπορεί να ξεφύγουμε να μην εκφέρουμε καμία άποψη, γιατί εκείνη την στιγμή  μπορεί να πληγώσουμε ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο που στην τελική δεν τον ξέρουμε. Ένα άνθρωπο με καρδιά,συναισθήματα, ηθικές αξίες και πρόσωπα που τον αγαπάνε και τα αγαπάει. 

Τώρα για το ότι πρέπει να εκτιμάμε τα πάντα στην ζωή μας δεν χρειάζεται εμένα να σας το πω. Η καθημερινή μας πάλη με το να πετύχουμε τους στόχους μας, κάνει όλους να στρέφουν τα βλέμματα από τα πραγματικά σημαντικά. Τις αγκαλιές που κάνουμε στην άκρη για να χωρέσουμε κι άλλα στο ήδη βαρύ πρόγραμμα μας και τις στιγμές που όταν πια δεν τις έχουμε αναπολούμε με νοσταλγία. Γι’αυτό ας αλλάξουμε τροπάριο. Ας δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Καθαρά και ξάστερα, χωρίς να μας πιέζει κάτι πλέον τόσο πολύ.

Πάντα λέω στους γύρω μου όταν βιώνουν την απώλεια ενός αγαπημένο τους προσώπου, πως αυτός δεν «φεύγει» ποτέ από την ζωή. Συνεχίζει να ζει μέσα από αυτούς που αφήνει πίσω του. Κληροδοτεί στους απογόνους του τις ιδέες, τα όνειρα του, τα συναισθήματα του και πολλά άλλα. Δεν ξέρω αν τους παρηγορεί εκείνη την στιγμή αλλά θέλω να πιστεύω πως τους βοηθάει κάπως να απαλύνει τον πόνο τους.

Είμαι από τους τυχερούς σε αυτή την ζωή. Έφτασα κοντά να χάσω την μαμά μου πριν κάποια χρόνια αλλά είχε την τύχη με το μέρος της. Ελπίζω όμως και εσύ να αισθάνεσαι τύχη Δημήτρη, γιατί η μαμά σου μεγάλωσε ένα παιδί με συναισθήματα, όρεξη να δημιουργήσει και πεισματάρη.

Σωκράτης Άμαντος

5 Thoughts

  1. Μπουχτίσαμε με τα δήθεν κείμενα αγάπης. Αφού ρε μαλάκες όταν ανοίξουν τα γήπεδα όλοι αυτοί που σήμερα μοιράζουν καρδούλες, αύριο θα μοιράζουν καλοκαιρινά ζώδια. 2future4u από εσένα δεν περίμενα να ανεβάσεις αγγελικουλίστικο κείμενο.

    Μου αρέσει!

  2. Kαλημέρα και καλή χρονιά.Ονομάζομαι Χρήστος Παπαγεωργίου.Είμαι Παναθηναϊκός.Σίγουρα το κλάμα του Εμμανουηλίδη άγγιξε αρκετό κόσμο του Ολυμπιακού και πραγματικά χαίρομαι γι’αυτό.Όμως θα ήθελα να αναφέρω 2 περιστατικά που δεν μου άρεσαν καθόλου.1) Το πρωτοσέλιδο του σημερινού Πρωταθλητή.Κατά την κρίση μου δεν είναι αληθινό και εξηγούμαι.Πιθανόν ο εκδότης τσέκαρε τις αναρτήσεις των Ολυμπιακών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter κλπ) και αντιλήφθηκε ότι με ένα τέτοιο πρωτοσέλιδο δεν θα έχει πρόβλημα από τον σκληρό πυρήνα του κόσμου του Ολυμπιακού.Αν προσέξετε στο πρωτοσέλιδο εκτός των άλλων γράφει: «Αυτό είναι το ΜΕΓΑΛΕΙΟ το θρύλου».Υπάρχει λόγος να γράψεις κάτι τέτοιο; όχι. Χαλάς ότι έχτισες στο πρωτοσέλιδο; ναι. Γιατί το κάνεις; Αν το εννοείς δεν αποθεώνεις και δεν διαχωρίζεις τον εαυτό του.2) Μια οπαδική σελίδα στο facebook «Red Duckling» ανέβασε το βίντεο με το κλάμα του Δημήτρη.Δεν σου κρύβω ότι μου άρεσε η ανάρτηση τους και πάτησα like. Μετά από 10 λεπτά μου ήρθε πρόσκληση – ειδοποίηση από την συγκεκριμένη σελίδα να γίνω μέλος της.Και ρωτάω εγώ τώρα.Όταν κάνεις κάτι τέτοιο, υπάρχει λόγος να στέλνεις προσκλήσεις για να γίνουν τα like της ανάρτησης μέλη; να κερδίζεις από ένα λυπηρό γεγονός; αν θέλω να γίνω μέλος μπορώ να το κάνω μόνος μου; ναι. γιατί δεν έγινα; γιατί δεν ήθελα. Άρα κατά την κρίση μου θεωρώ ότι όλα γίνονται για τα likes, τα χρήματα και το κέρδος γενικότερα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s