Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς

Σε μία πραγματική ματσάρα χθες στο Βελιγράδι, ο Ολυμπιακός έφυγε νικητής σε μία από τις δυσκολότερες έδρες της Ευρωλίγκα και τελειώνει την εβδομάδα του με δύο πάρα πολύ σημαντικές νίκες μένοντας αλώβητος σε μία παράδοση που τον θέλει να κάνει πάντα 2/2 νίκες σε βδομάδα με δύο αναμετρήσεις. Η  ομάδα αυτή μας χάρισε σε ένα απίστευτο παιχνίδι και κυρίως μία ακόμη στιγμή που θα την καταχωνιάσουμε καλά στις αναμνήσεις μας και όταν θα την ανασύρουμε θα συγκινούμαστε. Η ομάδα θύμισε κάτι από την παλιοπαρέα που θυμόμαστε. Τα έδωσε όλα για την νίκη και όπως λένε και οι αγαπημένες Τρύπες στο «Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς» το έκανε σαν «τότε που ματώναμε μαζί».

Η καμικάζι και πέρα για πέρα μπαρτζωκική  αμυντική πεντάδα που παρέταξε ο Γιώργος Μπαρτζώκας στην Βαρκελώνη αυτή την φορά τα βρήκε  σκούρα. Ο Αστέρας μπήκε αποφασισμένος να δείρει και το έκανε από το πρώτο λεπτό. Παράλληλα τα ποσοστά της ομάδας του Βελιγραδίου ήταν τρομερά, ο Ολυμπιακός δυσκολευότανε να βρει διαδρόμους εκτός από τον Σλούκα και οι 30 πόντοι που δέχτηκε στην πρώτη περίοδο ήταν πάρα πολύ λογικοί. Η κατάσταση έμοιαζε να ξεφεύγει από το πρώτο δεκάλεπτο όμως ο Ολυμπιακός που τα παράταγε επί δυο χρόνια σε τέτοιες διαφορές ανήκει στο παρελθόν. 

Αυτό γιατί έχει πλέον προσωπικότητες στον πάγκο που μπορούν να αλλάξουν την ροή ενός παιχνιδιού. Στην δεύτερη περίοδο είδαμε μια πεντάδα με μπροστάρηδες αυτούς που ο κόσμος λέει παππούδες και ότι δεν μπορούν, να μπαίνουν μέσα στο παρκέ και απαντώντας άμεσα με μπασκετικό ξύλο στον Αστέρα. Ξαφνικά είχαμε σφυγμό. Τα ριμπάουντ κατέληγαν στα χέρια μας και τα λάθη άρχισαν κάπως να μειώνονται. Ο Σπανούλης με μεγάλα σουτ έδωσε ηρεμία στους υπολοίπους και ξεκόλλησε την ομάδα από τον επιθετικό λήθαργο. Ο αρχηγός άρχισε να βάζει το νερό στο αυλάκι για την ανατροπή. Η ομάδα έπρεπε να σφίξει την άμυνα της. 

Η τρίτη περίοδος είναι για μένα το κλειδί. Ο Ολυμπιακός έβαλε παίκτες αποφασισμένους να δείρουν κι άλλο. Όλοι ήξεραν πως έτσι θα έρθει η επικράτηση. Το ριμπάουντ ελέγχθηκε, ο Ολυμπιακός άρχισε να ακουμπάει στο χαμηλό ποστ που ο 35χρονος Πρίντεζης το είχε κάνει ναρκοπέδιο, ήρθαν καλάθια στο ζωγραφιστό που η ομάδα είχε ανάγκη για να ανοίξει η σκληρή άμυνα του Ευρθρού και σαν συνέχεια μπήκανε και τα μεγάλα σουτ. Turning point του παιχνιδιού η είσοδος του Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Δεν έχω δει αμυντικό να ταλαιπωρεί τόσο τον Λόιντ φέτος. Παράλληλα έδειξε οξυδέρκεια, ευστροφία και ένα ειδικό βάρος που διαθέτει στο σορτσάκι του. Έβαλε σε όλες τις, έκτος από μία, το κορμί του σωστά και έστελνε την ατραξιόν των Σέρβων αριστερά που δεν τον βολεύει. Ο Γιαννούλης είναι το θράσος το ίδιο. Το πρώτο σουτ που έκανε ήταν airball αλλά αυτό δεν το εμπόδισε να πάρει άλλα τρία και να τα βάλει. Ο παίκτης δεν έχει ακούσει λίγα και είναι άξιο σεβασμού πόσο  έτοιμος είναι να προσφέρει, αποδεχόμενος πλήρως τον ρόλο του.

Νομίζω όλοι ήμασταν σίγουροι πως σε αυτή την βραδιά των αρχηγών και αφού το ματς πήγε στο σουτ κάπως θα βρίσκαμε το τελευταίο καλάθι. Η τύχη μας έδωσε για μένα μία από τις πιο ωραίες φάσεις στην καριέρα του Πρίντεζη. Μπάσιμο με το αριστερό έπειτα από προσποίηση, ξεκίνημα προσπάθειας με το δεξί χέρι και αλλαγή χεριού στον αέρα για να τελειώσει με το αριστερό. Μαγεία πραγματική. Από έναν άνθρωπο 2.05 και 35 ετών. Είναι από αυτές τις μικρές στιγμές που δείχνουν την κλάση ενός παίκτη. Το ροζ φύλλο είναι γεγονός. 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Γιώργος Μπαρτζώκας ακούει τα άπαντα από τους οπαδούς τους Ολυμπιακού . Σε μία δύσκολη χρονιά παρουσιάζει ένα μαύρο άλογο. Με καλές και κακές στιμγές ο Ολυμπιακός δείχνει ομάδα. Ψάχνει χημεία,συνοχή και σε ένα σημείο ρόλους όμως ο ένας πεθαίνει στην μάχη για τον συμπαίκτη του. Όλοι ξέρουν ότι υπηρετούν ένα σύνολο και αυτό φαίνεται. Από τον τελευταίο παίκτη στο ροτέισον μέχρι τον πρώτο. Η διαχείρηση του για μένα ήταν πολύ καλή σε μία δύσκολη εβδομάδα, αναδεικνύοντας διαφορετικούς πρωταγωνιστές σε δύο τελείως διαφορετικά παιχνίδια. Έχει φτιάξει ένα σύνολο με προσωπικότητες που βγαίνουν μπροστά. Προσπαθεί να παντρέψει την εμπειρία με τα νιάτα. Σε όλα αυτά έβγαλε και ένα τρομερό play στο τέλος. Μπάλα στο χαμηλό ποστ, ένα σκριν μεταξύ Σπανούλη-Σλούκα που έστειλε όλο τον Αστέρα στον Πρίντεζη και τελείωμα της φάσης βάζοντας όλους τους αντιπάλους στο καλάθι. Σταματήστε να ψάχνετε πόσο χρόνο έπαιξε ο ένας και πόσο ο άλλος. Χθες ας πούμε κράτησε την πεντάδα που του γύρισε το ματς. Ήθελε να δείξει πως τους πιστεύει, ότι τους υπολογίζει. Ρίσκαρε και του βγήκε. 

Τέλος θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στους αρχηγούς. Πως μπορείτε να γράφετε μερικοί για γεράματα και πως κάνουν κακό στην ομάδα. Γιατί δεν κάθεστε αναπαυτικά να απολαύσετε τις στιγμές που μας προσφέρουν; Νομίζετε μένουν πολλές ακόμα; Πιστεύετε ότι η παρέα αυτή η γαμάτη θα είναι εδώ για άλλα 10 χρόνια; Πως σας βγαίνει να τα λέτε αυτά; Εντάξει όσο μπασκετικά και να θέλετε να το δείτε, οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό σε ανθρώπους που κάποια βράδια της ζωής μας έκαναν να κλάψουμε, να ανατριχιάσουμε, να πιστέψουμε στα θαύματα σαν μικρά παιδιά, να χαρούμε και να χοροπηδάμε στα σαλόνια. 

Ο Βασίλης και ο Γιώργος ήταν σε όλα δίπλα στην ομάδα. Έχουν παίξει χτυπημένοι, εξουθενωμένοι, απογοητευμένοι για τον Ολυμπιακό. Ο Βασίλης εχει επιστρέψει από δύο σεζόν χειρουργείο για να παίζει με τα ερυθρόλευκα και ο Γιώργος έχασε τον μπαμπά του ένα απόγευμα και το επόμενο πήγε να παίξει τελικό στο ΟΑΚΑ. Για όσους έχουν κοντή μνήμη, να θυμίσω πως πέρυσι σε μία ομάδα τσίρκο οι αρχηγοί δεν τα παράτησαν και έπαιζαν σε κάθε ματς στα κόκκινα, την ώρα που θα μπορούσαν να τα γράψουν όλα στα τέτοια τους. Ο αθλητισμός είναι στιγμές και αυτοί οι δύο μας τις δίνουν απλόχερα. Ας τις απολαύσουμε. Η παρέα του Μπαρτζώκα είναι πολύ τζαμάτη για να χαλιόμαστε.

Υγ: Ο Όκτάβιους Έλις που όλοι τον έχουν για αλλαγή, έπειτα από ένα τραγικό πρώτο ημίχρονο, μπήκε στο τρίτο δεκάλεπτο και έγινε ο βασικός μοχλός της αντεπίθεσης. Ηρεμήσαμε στο ριμπάουντ, έβγαλε άμυνες και έβαλε τα καλαθάκια του που δώσανε μια γαλήνη στην ομάδα για να βρει και τα σουτ από μακριά. Αυτούς τους παίκτες τους γουστάρουμε λίγο παραπάνω.

Υγ2: Και καταλήγουμε πάντα σε αυτή την τελευταία γαμημένη επίθεση…

Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει

κάθε φορά που πλησιάζει αυτή η τελευταία γαμημένη στιγμή

με ξεσηκώνεις με χαλάς και με αναγκάζεις

να μπω στο ερυθρόλευκο ηλεκτρικό σου μακελειό

Σωκράτης Άμαντος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s