Covid τελείωνε, θέλω να δω μπάλα με τον παππού μου

Ποιος θα περίμενε πως από τον περσινό Μάρτιο οι ζωές μας θα άλλαζαν τόσο μα τόσο πολύ. Όλοι μαζί διαπιστώσαμε πως όλα εκείνα που θεωρούσαμε δεδομένα, δεν ήταν τόσο δεδομένα τελικά. Δεν θα κρυφτώ, έχω πέσει αμέτρητες φορές στην λούπα αυτή. Όλες τις φορές που στην ζωή μου θεώρησα κάτι δεδομένο, εκείνη ήρθε και μου έριξε μια ξεγυρισμένη ξυλιά στα οπίσθια για να συμμορφωθώ ταχέως.  Όλη αυτή η κατάσταση μας έχει κάνει να μην βλέπουμε τους μεγαλύτερους σε ηλικία συγγενείς μας για να τους προστατέψουμε. Ακόμα που από το σπίτι του παππού μου με χωρίζουν μόνο λίγα μέτρα, τον έχω δει το τελευταίο εξάμηνο τόσες φορές όσα τα δάχτυλα σε δύο παλάμες. 

Ο αθλητισμός δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτό που μόλις περιέγραψα. Όλοι έχουν επηρεαστεί. Από τους επαγγελματίες αθλητές μέχρι τους ερασιτέχνες και μαζί φυσικά έχουν διαφοροποιηθεί και τα παρελκόμενα τους. Θυμάμαι από πολύ μικρό παιδάκι να πιάνω τον παππού μου από το ΄χέρι και να γυρίζουμε όλα τα καφενεία της γειτονιάς για το που θα δούμε τον Ολυμπιακό να παίζει το σαββατοκύριακο. Προχθές σκέφτηκα πόσο καιρό έχουμε να το κάνουμε αυτό και η αλήθεια είναι πως τρόμαξα λίγο, καθώς η τελευταία εικόνα που έχω να βλέπω την ομάδα με τον παππού μου τον Κώστα είναι από το επικό ματς με την Άρσεναλ. 

Πολλά απογεύματα τις σύντομης μέχρι τώρα ζωής μου, τα έχω συνδέσει με τον κυρ Κώστα. Πάντα γεμάτα χαμόγελο, αγνότητα, ευτυχία και αγάπη για την ομάδα του λιμανιού. Σε νίκες τριπλά ευτυχισμένοι, ειδικά αν είναι και απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο. Στις ήττες πάντα αμίλητοι στον δρόμο του γυρισμού μέχρι και το σπίτι αλλά ταυτόχρονη προσμονή για να πάμε στο καφενείο και να ξαναδούμε την ομάδα μας. Επειδή μάλιστα ο παππούς είναι και πολύ λαρτζ τύπος, από την Αίγινα, δεν δέχεται ποτέ να πληρώσω εγώ. Πάντα αυτός γιατί όπως λέει με βλέπει σαν το μικρό παιδάκι που τον τράβαγε από το χέρι και του ζητούσε επίμονα να πάμε στο Ρέντη που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μας για να δει τον Ανατολάκη και τον Αμανατίδη. Δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει λεφτά από ένα μικρό παιδάκι. 

Πολλές φορές έχω βρεθεί με διάφορες παρέες και μιλάμε για αθλητικά και τις ομάδες μας. Είμαι 27 και η αλήθεια είναι πως δεν έχω προλάβει τα πέτρινα χρόνια της ομάδας, αυτά δηλαδή που πρόλαβε ο πατέρας μου και τον έχουν κάνει να ανεβαίνει στον καναπέ παίζοντας  άμυνα και εκείνος από την οθόνη της τηλεόρασης του. Συνήθως οι άλλοι πατάνε σε αυτή την φάση μου και μοιράζονται fancy ιστορίες για το πως γίνανε Παναθηναικός ή ΑΕΚ. Δεν ξέρετε όμως αλήθεια πόσο στα τέτοια μου σας γράφω. Δεν ψήθηκα ποτέ να υποστηρίξω μια ομάδα για τους τίτλους. Μεγάλωσα με έναν παππού που μου μετέδωσε  την ανιδιοτελή αγάπη του για την ομάδα, εξιστορώντας με τον πιο γλαφυρό και ρομαντικό τρόπο ιστορίες που δεν έχω ζήσει, όντας πια τόσο μακρινές. 

Τι να θυμηθώ αλήθεια από όλες αυτές. Για την ημέρα που ο Γιώργος Σιδέρης πήρε έναν αμυντικό του Παναθηναϊκού και να τον έσυρε μέχρι την αντίπαλη περιοχή σκοράροντας; Για την φορά που ο Θανάσης Μπέμπης έκατσε πάνω στην μπάλα και περίμενε να έρθει κάποιος να του την πάρει; Για την γκολάρα του Υφαντή με την Μίλαν που τον είχε τρελάνει τότε; Για τις ιστορίες από την μαύρη μέρα της 8ης Φλεβάρη που πάντα μιλάει γι’ αυτές με δακρυσμένα μάτια; Είναι τόσες πολλές που αλήθεια μπορώ να κάτσω με τις ώρες και να θυμηθώ άπειρες. 

Αυτές οι ιστορίες με έκαναν Ολυμπιακό. Έναν άνθρωπο που μέσα από αυτές αγάπησε το ποδόσφαιρο, την ομάδα του και έμαθε να σέβεται τον αντίπαλο. Ποτέ δεν με συγκίνησαν οι τίτλοι και οι νίκες. Αυτές όμως οι αναφορές του παρελθόντος, σε χρόνια αγνά και μακριά από τα φώτα που πέφτουν τώρα στα σύγχρονα γήπεδα με έκαναν να αγαπάω όσο τίποτα την στρογγυλή θεά και τον Ολυμπιακό. Γιατί δεν θα μπορούσα να γίνω κάτι άλλο. Είχα μπολιαστεί με εικόνες από τους ήρωες μου αλλά διαφορετικούς από εκείνους  που είχαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Θα με εξίταρε πάντα ένα μαγικό του Τζιοβάνι, μια κάθετη πάσα του Ζέτεμπεργκ, ένας παθιασμένος πανηγυρισμός του Νέρι στην εξέδρα και μια μεγάλη απόκρουση του Νικοπολίδη αλλά παράλληλα ποτέ δεν χόρταινα να ακούω για τον Νίκο Γόδα, τον Σάββα Θεοδωρίδη τον Ηλία Ρωσίδη, τον Κελεσίδη, τον Σιώκο, τον Δεληκάρη και τον αγαπημένο του κυρίου Κώστα, τον Νίκο Αλέφαντο.

Πέρυσι τον χειμώνα πιεζόμουν πολύ με τις υποχρεώσεις μου και πολλές φορές πιστόλιασα τον παππού μου στο καθιερωμένο κυριακάτικο κάλεσμα να δούμε την ομάδα να παίζει στο πρωτάθλημα. Μια Κυριακή με πολύ κρύο, βρήκα λίγο χρόνο και πήγα στο στέκι μας να τον βρω. Μόλις έφτασα στο μαγαζί είδα μια εικόνα που με σόκαρε. Ένα μαγαζί άδειο και τον παππού μου έξω μόνο του, με απίστευτο κρύο να περιμένει να αρχίσει η ομάδα του και να ξεκινήσει εκείνο το δίωρο που τον γεμίζει περισσότερο από όλα. Δεν τον ένοιαζε ούτε κρύο ούτε τον έκαιγε να κάτσει μέσα,  γιατί ανήκει στους φανατικούς αντικαπνιστές. Μόλις τον σκούντηξα, το πρόσωπο του φώτισε και τα μάτια του άστραψαν. «Γιαννάκο μου ήρθες μου είπε με μία φωνή όλο χαρά» και εγώ έκατσα κάτω. Με περιέλαβε και ξεκίνησε τις ιστορίες που τόσο πολύ λατρεύω να ακούω. Τότε ήταν που αποφάσισα να μην ξαναχάσω ποτέ παιχνίδι της ομάδας που πρόκειται να δούμε μαζί. Αυτές οι δύο ώρες από εδώ και πέρα θα είναι δικές του. 

Γι’ αυτό κορονοϊέ τελείωνε. Θέλω να δω μπάλα με τον παππού μου.

Σωκράτης Άμαντος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s