Η μετάβαση στην μετά-Σπανούλη εποχή είναι μια διαδικασία που απαιτεί πόνο

Μετά από μία επική διαβολοβδομάδα με τον Ολυμπιακό να πραγματοποιεί δύο γεμάτες εμφανίσεις πετυχαίνοντας δύο μεγάλες νίκες σε Βαρκελώνη και Βελιγράδι, ακολούθησε ανώμαλη προσγείωση εντός των τειχών. Οι κλασσικές τζαναμπέτικες Ισπανικές ομάδες, δυσκολέψαν πολύ τους ερυθρόλευκους και τους οδήγησαν σε δύο ήττες μέσα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Η απογοήτευση στις τάξεις των οπαδών είναι έκδηλη. Οι φιλοδοξίες για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι μεγάλες. 

Θα μπορούσα να θίξω μια σειρά από αγωνιστικά θέματα, όμως κατα την γνώμη μου ένα περιστατικό επισκίασε τα τεκταινόμενα της αναμέτρησης. Ο Βασίλης Σπανούλης ενοχλημένος από τα λεπτά και τον τρόπο χρησιμοποίησης του, έκανε ξεκάθαρη την ξενέρα του προς όλες τις κατευθύνσεις και μάλιστα στο καθιερωμένο «ζντο» της ομάδας μετά το τέλος τους ματς, δεν ακολούθησε τους συμπαίκτες του. Όλη αυτή η κατάσταση υπάγεται σε ένα πρόβλημα που ξέραμε ότι θα υπήρχε μέσα στην σεζόν και ο Γιώργος Μπαρτζώκας αργά η γρήγορα θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει. Η μετάβαση στην εποχή μετά τον θρύλο του Βασίλη Σπανούλη, είναι μία διαδικασία που απαιτεί πολύ πόνο.

Ο Βασίλης Σπανούλης είναι ίσως ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία της Ευρωλίγκας. Δεν χωράει πραγματικά καμία αμφισβήτηση γι’αυτό. Έχει κερδίσει για μένα το δικαίωμα να παίζει όσο θέλει στην ομάδα, ειδικότερα όταν πέρυσι σε μια ομάδα τσίρκο κατέβαινε κάθε εβδομάδα για την νίκη και διψούσε για εκείνη όπως ένας 20αρης παίκτης που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα. Αισθάνεται σημαντικός, το κορμί του είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση και δεν δείχνει να τον πτοούν καθόλου τα δύο πολύ σοβαρά χειρουργεία που έχει κάνει στα τέλη των τελευταίων δύο σεζόν. 

Το βάρος πέφτει στον Γιώργο Μπαρτζώκα ο οποίος πρέπει να διαχειριστεί τον Βασίλη Σπανούλη και ταυτόχρονα να φτιάξει μία ανταγωνιστική ομάδα γύρω από εκείνον. Το εγχείρημα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Συνήθως οι ομάδες εγκλωβισμένες στον μύθο ενός τεράστιου παίκτη, ταλαιπωρούνται πάρα πολύ για να απογαλακτιστούν από αυτόν. Πρόσφατα παραδείγματα είναι η Μπαρτσελόνα με τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο και ο Παναθηναϊκός με τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς τους παίκτες να δεχτούν το να μην είναι πρώτα βιολιά. Ο χρόνος όμως δεν λυπάται κανέναν και οι προπονητές καλούνται να βρούνε λύσεις. Σε αυτούς πέφτει το μεγάλο βάρος ενός δύσκολου εγχειρήματος και στο τέλος θα ακούσουν και το ανάθεμα.

Ακόμα κι αν ερχόταν ένας θεός της προπονητικής από την Αρχαία Ελλάδα, το θέμα Σπανούλη θα παρέμενε δύσκολο για λύση. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες και από τις δυο πλευρές για να υπάρξει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Κατά την γνώμη μου ο Μπαρτζώκας χρησιμοποιεί πολύ καλά τον αρχηγό. Οκ, ναι μπορούσε να τον βάλει στο τέλος με την Ρεάλ αλλά αν θέλουμε κάποτε ο Σλούκας να φτάσει στο σημείο που έχουμε στο μυαλό μας εμείς, πρέπει να πάρει τέτοιες αποφάσεις και σουτ σε κρίσιμες στιγμές. Μόνο έτσι θα πετύχει ο ίδιος και η ομάδα. Η αναζήτησή και η εύρεση του νέου Σπανούλη είναι μια διαδικασία που απαιτεί πολύ πόνο. Δεν θα γίνει εύκολα σε καμία περίπτωση. Οι μύθοι, οι προσωπικότητες και χαρακτήρες που αντέχουν στα δύσκολα πρέπει να νιώσουν πρώτα τέτοιες απογοητεύσεις. Το έχει πει άλλωστε πρώτος από όλους ο Μάικλ Τζόρνταν.

Ταυτόχρονα όμως ο Kill Bill είναι και παικταράς. Ο ρόλος που έχει για μένα αυτή την στιγμή είναι για μένα ο ιδανικός. Έρχεται από τον πάγκο, βλέπει πως πηγαίνει το παιχνίδι και με καθαρό μυαλό μπορεί αν χτυπήσει τις αδυναμίες του αντιπάλου. Παράλληλα η διαχείρηση του «B» τον κρατάει φρέσκο, ενα στοίχημα το οποίο έχει μπει από την αρχή της σεζόν. Με την Ρεάλ σε μία φάση που η ομάδα αγκομάχησε, μπήκε έδωσε μερικά εύκολα καλαθάκια και ο Ολυμπιακός πήρε την αυτοπεποίθηση που έπρεπε για να χτυπήσει το παιχνίδι μέχρι το τέλος. Δεν θάμπωσε με την εικόνα του αλλά αυτά τα χωρίς κόπο καλαθάκια που έδωσε στην τρίτη περίοδο ξεκόλλησαν την ομάδα. Ο Μπαρτζώκας επέλεξε να πάει με τον ρυθμό του Σλούκα στο κλείσιμο. Καλώς η κακώς είναι ο προπονητής και αυτός αποφασίζει. Δεν πρέπει με τίποτα να επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος ή όλα εκείνα που έλαβαν χώρα σε άλλες ομάδες.

Η εικόνα των απογοητευμένων «στρατιωτών» να κάνουν «ζντο» στο κέντρο του γηπέδου χωρίς τον στρατηλάτη τους, μου έκανε πολύ άσχημη εντύπωση. Ξέρουμε τι προσωπικότητα είναι ο Σπανούλης αλλά εδώ πιστεύω πως αντέδρασε υπερβολικά. Έχει δικαίωμα να νιώθει πως αδικείται και ξέρω πως ο μύθος του δεν τον αφήνει να σκεφτεί διαφορετικά. Ας μην γελιόμαστε, ποιος θα μπορούσε μετά από τόση δουλειά για την ομάδα. Πιστεύετε πως ο Σπανούλης γύρισε στα 38 από 2 χειρουργεία γιατί έτρωγε βραστή πατάτα και κοτόπουλο; Φυσικά όχι. Έλιωσε στο παρκέ του ΣΕΦ για να μπορεί να είναι έτοιμος για την σεζόν που έρχεται. Σε αυτή την περίπτωση όμως μπαίνει στην εξίσωση και το καλό της ομάδας. 

Θα κλείσω με μία εκτίμηση. Τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού είναι πολύ ισχυρά φέτος και είμαι σίγουρος πως ο κόουτς με τον Βασίλη είναι σε καλό δρόμο γιατί έχουν συζητήσει πολύ. Όλοι ξέρουμε πόσο τον υπολογίζει ο Μπαρτζώ και σίγουρα θα έρθουν οι στιγμές που θα κληθεί να κουβαλήσει την ομάδα σε μία φάση που τα γάλατα θα σφίξουν και τα σίγουρα χέρια του θα είναι η λύση. Ακόμα και ξενερωμένος όμως την επόμενη μέρα είμαι πεπεισμένος πως θα πήγε πρώτος να προπονηθεί χωρίς να δώσει συνέχεια. 

Η ομάδα έχει ένα δύσκολο ματς και πρέπει να το κερδίσει. Έχω πίστη σε αυτή γιατί όποιος δουλεύει δικαιώνεται και ο Ολυμπιακός δουλεύει.

Σωκράτης Άμαντος

ΓΙΑ SOCIAL ΜΠΑΧΑΛΑ, ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ FACEBOOK